De waarde van zijn huis: zwart op wit

‘Ik heb wel wat interessants’, zei de bewoner van nummer 3200 toen hij hoorde waar ik mee bezig was en hij dook in een grote kist die zijn gehele administratie bevatte. Terwijl ik kat Nadia aaide, die daarbij ontspannen ging liggen en tevreden knorde, pakte diens baasje een map. ‘Kijk, dit zijn de papieren van mijn onroerendgoed belasting.’

En daar staat heel netjes op een rijtje. In 2003 was zijn huis volgens de belasting 131.000 dollar waard. In 2006 kocht hij zijn huis voor 229.000 dollar en was de waarde volgens de belastingdienst 221.000, een bizarre, onwaarschijnlijke en ook onrealistische stijging. Sindsdien is de waarde van zijn huis weer gekelderd, laten de papieren haarfijn zien. De belastingdienst schat de waarde nu op 190.000. Das 40.000 minder dan hij ervoor betaalde, nog geen drie jaar geleden. ‘Verhuizen zit er even niet in’, stelt de bewoner nuchter vast.

Van de mensen die ik tot nog toe heb geïnterviewd op 41st Ave zijn er vier ontslagen. Eén man werkt nog maar drie dagen in plaats van vijf en één persoon moest een flink gedeelte van zijn salaris inleveren.

Huizen die tussen 2002 en 2006 werden gekocht zijn nu gemiddeld 40.000 dollar minder waard dan de oorspronkelijke aanschafprijs. Volgens de lokale overheid die de onroerendgoedbelasting regelt, is de gemiddelde prijs van de huizen in mijn straat nu 179.000 dollar. In de hele Midwest is dat 174.000 dollar. Drie jaar geleden was dat nog 232.000 dollar. Of zoals een bewoner zei: ‘Ik wacht nog maar even met verkopen.’

‘Ja, als je dit gebruikt tijdens het hardlopen, dan kan het zijn dat je aanvaller omkomt.’ De verkoper houdt een mes gecombineerd met een apparaatje waarmee je jezelf uit auto’s kunt bevrijden omhoog. ‘Whatever happens, happens.’

‘Wat?! Mag je in Nederland niet eens met een flesje pepperspray rondlopen?’

Jawel, Jet was op de gunshow in Brooklyn Park, Minnesota. En nee, identificatie is niet nodig. Welkom.

Maar daaronder schuilen frustratie, verdriet, woede en machteloosheid. ‘Ik vind het prima om New Orleans eenmaal op te bouwen, maar ik doe geen tweede keer’, zei een taxichauffeur bitter, nadat hij beschreef hoe hij, zijn vrouw en twee zonen op het dak van hun huis hoopten op redding.

Of de politieagent die destijds voor het ‘Hurricane Preparedness Center werkt. Hij haalt zijn schouders op - voorbereid waren ze in elk geval niet.

Of de vrouw die tijdens de storm bij vrienden bivakkeerde - Haar huis had geen enkele schade, het appartement van de vrienden werd omringt door meters water. ‘Communicatie ontbrak. Vijftien uur wachtte ik op een vliegtuig. Ze hadden bij elk vliegtuig kunnen zeggen: jij wel, jij niet en jij ook niet en dan was het goed geweest. Nu vocht iedereen elke keer om een plek.’

Of het oude dametje in Mother’s, een restaurant op Poydras St. Eigenlijk wilde ze haar oude plantage in St. Bernard Perish niet verlaten. Ontredderd voelde ze zich, toen ze twee dagen later en zevenhonderd kilometer verderop in een restaurant probeerde te bellen naar achtergebleven vrienden. ‘Op satelietfoto’s zagen we dat alles onder water stond en telefoons werkte niet. We wisten niks.’

De toeristengids zegt tenslotte: ‘Zondagochtend had ik een huis en een baan. Dinsdagochtend was er in een omtrek van 700 kilometer geen toerist te vinden. Mijn huis was weg en mijn werkgebied lag onder het puin. Ik ben blij dat jullie er weer zijn.’

‘Op dat huis daar stond een 8, onderin het kruis…’

‘Yeah, a lot of people died.’

Een kruis in de Lower Ninth Ward