Banenbeurs

‘Ja natuurlijk verkopen we meer wapens sinds Obama president is. Moet je eens op z’n website kijken, dan begrijp je direct waarom.’
‘Ja, als je dit gebruikt tijdens het hardlopen, dan kan het zijn dat je aanvaller omkomt.’ De verkoper houdt een mes gecombineerd met een apparaatje waarmee je jezelf uit auto’s kunt bevrijden omhoog. ‘Whatever happens, happens.’
‘Wat?! Mag je in Nederland niet eens met een flesje pepperspray rondlopen?’
Jawel, Jet was op de gunshow in Brooklyn Park, Minnesota. En nee, identificatie is niet nodig. Welkom.
Lachen is gezond, dat adagium hangen veel mensen in New Orleans aan. T-shirts met grappige teksten over Katrina en een humoristische krant (The New Orleans Levee - we hold nothing back) vinden gretig aftrek. » Lees meer “Katrina - vier jaar later”
‘De kruizen die je op de huizen staan, zijn daar vlak na orkaan Katrina opgezet. Boven staat de datum waarop het huis onderzocht is. Links staat het team dat naar binnenging om te kijken of er lichamen waren. En onderaan het kruis staat het aantal doden dat ze vonden.’
‘Op dat huis daar stond een 8, onderin het kruis…’
‘Yeah, a lot of people died.’

Een kruis in de Lower Ninth Ward
Even geen verhalen over de State of the Economy. Ik ben op vakantie, waarover natuurlijk later weer geschreven gaat worden. Want zo gaat het, in journalistenland. Maandag weer terug.

‘Ik ben arm geboren en zal arm sterven.’ Deze trieste uitspraak is van een vrouw uit ‘mijn straat’. Ze groeide op in het zuiden van Minnesota. ‘We hadden geen gordijnen, maar anders was het zo gegaan’, en ze zwaait woest met haar armen om te laten zien hoe erg het tochtte in haar ouderlijk huis. » Lees meer “Arm geboren”
- Ik mag niet in jullie leger.
- Waarom niet?
- Ik ben geen Amerikaan.
- Met een greencard mag je ook in het leger hoor.
- Maar gelukkig heb ik die niet. » Lees meer “Army Recruitment Center”
Na een interview met de buurvrouw van deze meneer vraagt ze me hoe het met de andere gesprekken gaat.
Voor ik antwoord geef zegt ze: ik hoorde dat mijn buurman je vloekend te woord stond. En dat jij zei dat dat niet erg was en je al zijn vloeken best wilde censureren, als hij dat belangrijk vond. Vond ik zo lief. Ik zal eens met hem gaan praten en kijken of hij je niet toch te woord wil staan.
Het huis, in het midden van de straat, wordt verbouwd. Tyvek papier moet de regen buitenhouden en in de tuin staat een enorme truck. Al vier keer eerder klopte ik aan, nooit deed iemand open. » Lees meer “Een vloekend verhaal”