Katrina - vier jaar later

Lachen is gezond, dat adagium hangen veel mensen in New Orleans aan. T-shirts met grappige teksten over Katrina en een humoristische krant (The New Orleans Levee - we hold nothing back) vinden gretig aftrek.

Maar daaronder schuilen frustratie, verdriet, woede en machteloosheid. ‘Ik vind het prima om New Orleans eenmaal op te bouwen, maar ik doe geen tweede keer’, zei een taxichauffeur bitter, nadat hij beschreef hoe hij, zijn vrouw en twee zonen op het dak van hun huis hoopten op redding.

Of de politieagent die destijds voor het ‘Hurricane Preparedness Center werkt. Hij haalt zijn schouders op - voorbereid waren ze in elk geval niet.

Of de vrouw die tijdens de storm bij vrienden bivakkeerde - Haar huis had geen enkele schade, het appartement van de vrienden werd omringt door meters water. ‘Communicatie ontbrak. Vijftien uur wachtte ik op een vliegtuig. Ze hadden bij elk vliegtuig kunnen zeggen: jij wel, jij niet en jij ook niet en dan was het goed geweest. Nu vocht iedereen elke keer om een plek.’

Of het oude dametje in Mother’s, een restaurant op Poydras St. Eigenlijk wilde ze haar oude plantage in St. Bernard Perish niet verlaten. Ontredderd voelde ze zich, toen ze twee dagen later en zevenhonderd kilometer verderop in een restaurant probeerde te bellen naar achtergebleven vrienden. ‘Op satelietfoto’s zagen we dat alles onder water stond en telefoons werkte niet. We wisten niks.’

De toeristengids zegt tenslotte: ‘Zondagochtend had ik een huis en een baan. Dinsdagochtend was er in een omtrek van 700 kilometer geen toerist te vinden. Mijn huis was weg en mijn werkgebied lag onder het puin. Ik ben blij dat jullie er weer zijn.’