Een vloekend verhaal

Het huis, in het midden van de straat, wordt verbouwd. Tyvek papier moet de regen buitenhouden en in de tuin staat een enorme truck. Al vier keer eerder klopte ik aan, nooit deed iemand open.

- Klop klop
Twee mini pitbulls gaan uit hun dak achter een kniehoog hekje. Ze blaffen hun woestste woefs, maar maken niemand bang, wat ze ernstig lijkt te frustreren. Ze huppen woest op en neer en stormen dan naar het hek van de buren waar een iets grotere hond staat. Ook die is niet onder de indruk.

- Klop klop
De deur wordt opengetrokken en de deuropening staat een man met woest bruin lang haar dat alle kanten op piekt. Net wakker.

- Ja?

Ik vertel hem over mijn boek.

- Ja zeg, daar heb ik geen tijd voor.

- U zou me erg helpen. Ik glimlach er lief bij.

Hij schiet in de lach en vloekt dan.

- Die werklozen moeten gewoon aan het werk. Zoek een baan! Dat is mijn mening. Meer heb k niet te zeggen.

Kijk, en daar wil ik het graag met u over hebben. Ik ben echt geïnteresseerd in uw mening.

Hij vloekt. Schudt zijn hoofd en vloekt dan nog een keer. ‘Je zou me moeten censureren omdat ik teveel slechte woorden gebruik’, zegt hij voor hij de deur dichtdoet.

Geen interview dus en ook dat is een verhaal.