De crisis: daar is ‘ie

Het eerste interview ging goed: een jong gezin in een pasgekocht huis met redelijk stabiele banen en genoeg spaargeld om eventueel ontslag te overleven.

Het tweede interview ging goed: een alleenstaande jongeman die de economische crisis graag wilde omzetten in iets positiefs. Een nieuw bedrijf, nieuwe aandelen. Hij maakt zich geen zorgen over eventueel ontslag.

Na de interviews klop ik aan bij Katherine, een buurvrouw van voorgaande mensen. ‘Je laat me niet los he’, grinnikt ze.

Vorige week dinsdag meldde ze dat ze had besloten dat ze niet met me wilde praten. ‘Ik dacht dat je een man was. Je had Ms. voor je naam moeten zetten, meisje’, zei ze streng. ‘En daarbij: ik ben niet interessant. Ik heb werk. Alleen mijn 401k is gekelderd.’

Het lukte me haar ervan te overtuigen dat ook haar verhaal relevant is voor mijn boek. Ze twijfelde en vroeg me terug te komen. En daarom sta ik vandaag, bij Katharine op de stoep. Haar kleindochter rent vrolijk rond. De bloemen in de tuin staan er stralend bij, dankzij de buitjes van afgelopen dagen.

‘Je laat me niet ontsnappen.’ grinnikt ze en daarna verstrakt haar gezicht. ‘Er is iets gebeurd vorige week. Twee dagen nadat jij langskwam ben ik ontslagen. Wanneer wil je het interview doen?’