Het leven in een opvanghuis (1)

Om kwart voor acht moet ik naar buiten. Weg van de ijsmachine waar pas na acht uur gebruik van gemaakt mag worden, weg van de tientallen kinderen, weg van de tienermoeders, weg van de schreeuwende televisie in de hal waar Michael Jackson wordt doodverklaard, weg van het bewijs van armoede, uitzichtloosheid en spanning. Ik ga  op de stoep zitten, die nog nagloeit van een warme zomerdag in juni.

Om drie uur stapten we de shelter in, fotograaf Jeff en ik en werden ontvangen door een vriendelijke bewaker, een vriendelijke medewerker en tientallen blije kinderen rond een ijskraam in de hal. Vader Jeff en zoon Jeff jr stonden al te wachten en samen hadden we buitengespeeld, binnen gezeten, videospelletjes gedaan en gewacht tot het etenstijd was.

We hadden gegeten, beneden in de kelder, met tientallen kinderen en volwassenen, vaders, moeders. Junior had gelachen met zijn vriendje Mario en in zijn kalkoenenpoot gebeten alsof hij Flintstone was. Daarna had Senior verteld over zijn leven als dakloze vader, over hoe hij Junior zo stabiel mogelijk wilde opvoeden, over zijn andere kinderen (naast Junior nog zes) en kleinkinderen (elf), de vrouwen in zijn leven en het sollicitatiegesprek van vandaag. Over de bodem die hij had bereikt, over hoe hij God had gevonden. In de gang huilde een kind en Junior gooide een stuiterbal tegen de ziekenhuisgroene muur.